37 - عزّ الدين محمود « 1 » عزّ الدين محمود بن على كاشانى از دانشمندان و عارفان مشهور ايران در قرن هفتم و هشتم هجرى است . حاج خليفه در كشف الظنون لقب او را يك جا « عزّ الدين » و جاى ديگر « كمال الدين » نوشته و جامى آن را « عزّ الدين » آورده و قول راست همينست . وى در تصوّف شاگرد و پيرو شيخ نور الدّين عبد الصمد اصفهانى مقيم نطنز ، و با كمال الدين عبد الرّزاق كاشانى ( م 736 ه ) صاحب شرح منازل السائرين همدرس بوده است . جامى اجازه‌نامه‌يى از عزّ الدين محمود نقل كرده است كه او در آن خود را شاگرد نور الدين عبد الصمد مذكور دانسته و گفته است كه عوارف المعارف شيخ شهاب الدين سهروردى را از اين استاد و از ظهير الدين عبد الرحمن بن على بن بزغش ( م 716 ه ) روايت كرده است و آن دو از نجيب الدين على بن بزغش و او از خود شيخ شهاب الدين سهروردى ، و مطالعه در همين قول خود براى اطلاع از نسب تعليم وى كافيست . وفاتش بسال 735 اتفاق افتاد . جامى ده بيت از اشعار او را كه معانى عميق عرفانى دارد نقل كرده است و آثار معروفش يكى شرح قصيدهء تائيّهء ابن فارض موسوم به « كشف الوجوه الغرّ لمعانى نظم الدرّ » است ، ديگر « مصباح الهداية و مفتاح الكفاية » كه يكى از كتب مهم فارسى در شرح اصول و مبانى تصوّف است و عزّ الدين محمود در تأليف آن بيشتر بكتاب

--> ( 1 ) - دربارهء او رجوع شود به : * نفحات الانس جامى چاپ تهران ، ص 481 - 482 * كشف الظنون حاج خليفه ستونهاى 266 و 1711 * مقدمهء مصباح الهدايه بتصحيح آقاى جلال الدين همائى چاپ تهران .